De Twentse Landgans staat dit jaar in het zonnetje. De watervogel is door de Stichting Zeldzame Huisdieren (SZH) en de Nederlandse Vereniging voor Gedomesticeerde watervogelfokkers namelijk verkozen tot Ras van het jaar 2022. Het is opvallend dat het ras zo weinig liefhebbers kent, want de Twentse Landgans is een makkelijk dier en doorspekt met een rijke historie. 

 

Ze zijn een sieraad in het landschap: Twentse Landganzen. Parmantig bewegen ze zich voort door het weiland. Ze schuifelen keurig achter elkaar aan en kijken daarbij alert om zich heen. Twentse landganzen doen je denken aan een deftig volkje mensen in keurige zondagse kleding. Ze zien er onberispelijk uit, nergens een veegje modder te bekennen.

Af en toe trekken de ganzen hun helderoranje snavels open voor een hoog kreetje. Want waaks zijn deze dieren zeker. Betreed een onbekend persoon het erf, dan hebben ze dat snel in de gaten. En ze laten het horen ook. Twentse landganzen waren vroeger meestal hagelwit van kleur. Tegenwoordig zie je meestal de bonte variant met een getekende kop, flanken en rug. Hun oogkleur is opmerkelijk; die is blauw. Best bijzonder, want alle andere bonte rassen kijken doorgaans met bruine ogen de wereld in.

 

Twentse landgans: echte boerengans

De Twentse Landgans is een echte boerderijgans en makkelijk te houden. Toch kennen veel mensen de opvallende watervogel niet. Sterker nog, er zijn slechts tien actieve fokkers in Nederland en één in Duitsland. Samen houden ze nog geen zestig Twentse Landganzen. En dat is jammer, want door de smalle populatie dienen fokkers extra alert te zijn op inteelt.

Het zeer oude ras kent een rijke historie, maar tegenwoordig heeft het moeite om zich staande te houden. Daarom hebben de Stichting Zeldzame Huisdieren (SZH) én de Nederlandse Vereniging voor Gedomesticeerde watervogelfokkers de Twentse Landgans uitgeroepen tot Ras van het jaar.

 

Extra fokkers Twentse landgans welkom

Edgar de Poel is fanatiek fokker en verheugd dat ‘zijn’ ras dit jaar extra in het zonnetje staat.  Hij is insectenkweker van beroep, woont op een idyllisch boerderijtje in Markelo en is verknocht aan het fokken van watervogels. Hij hoopt dat meer mensen de charme van de Twentse Landgans ontdekken. “Extra fokkers zijn zeer welkom, het wordt dan makkelijker om het ras in stand te houden.” Zo’n twintig jaar geleden kwam Edgar voor het eerst in aanraking met mensen die de Twentse Landgans terugfokten. Want het ras was zo goed als verdwenen. Hij twijfelde of het ras echt was verdwenen en zocht het Twentse Land af naar de bijzondere watervogels. En ja, hij vond de echte Twenten, vaak op achteraf gelegen boerderijtjes. Hij begon zich steeds verder te verdiepen in het ras. En hoe meer hij erover las, hoe enthousiaster hij werd. Het was alsof hij een vergeten schatkistje vol historie opende. “Economisch gezien was de Twentse Landgans een ongelooflijk belangrijk dier in deze streek. Je kunt het je niet voorstellen, maar een paar eeuwen geleden wemelde het in Twente van de landganzen.”

 

Het complete artikel lees je in Boerenvee nummer 3 van 2022. Het hele artikel lezen? Neem dan nu een (proef)abonnement en vermeld in het opmerkingenveld dat je Boerenvee nummer 3 als eerste nummer van je abonnement wilt ontvangen.

 

Tekst en foto: Mariska Bloemberg-Van der Hulst