Pagina 44 - 0903_Boerenvee.indd

Basis HTML versie

44 Boerenvee 3-2009
dat ze als ze haar zin niet krijgt begint
te bijten was nieuw: ,,Knabbel, knab-
bel, hap!”, doet het monstertje. Tja, dan
krijgt ze een tikje terug. Met als gevolg
dat ze verongelijkt haar lip optrekt en
ik alweer spijt krijg. Dus zo rustig en
vriendelijk mogelijk het bos in. Vriend
J neemt de merrie,
ik het veulen. Goed
om te oefenen met
verkeer en voor
buitenrijden later.
Op de oprit ge-
draagt ze zich aar-
dig. Ze bespringt
een paar keer haar
moeder, maar laat
zich met een ruk-
je aan het touw
weer in het gareel
brengen. Eenmaal
in het bos wordt
ze echter wel erg
opstandig. Ineens
rukt ze aan het
touw, draait zich
om en ´mep!´ ik
heb haar eerste
schop te pakken. Ik
ben beduusd,maar
weet nog wel een
tikje terug te ge-
ven en een ruk aan
het touw. Ik houd
haar de rest van
de wandeling dicht bij me. ´Tjonge, wat
een draakje ineens´, denk ik, en weet
even niet wat ik ervan moet vinden.
De rest van de wandeling gaat goed,
en thuis zijn we gelukkig weer dikke
vriendjes. Als ik naar haar kijk met haar
prachtige Valeron-hals en donkere wim-
pers kan ik me niet voorstellen dat we
ruzie hadden. Het is zo´n schatje! Maar
om te zorgen dat dat zo blijft, zal ik toch
streng en consequent moeten zijn. Dat
wordt nog een hele uitdaging.
Tjitske Ypma
Column
Boerderijkarakters
Opvoeden
Een vriendin van me zei eens dat ze blij was dat ze voor ze kinderen kreeg al een paard
had. Ze had geleerd consequent te zijn en wanneer nodig dominant. Zo kon ze haar
kinderen beter aan. Mijn paard Rosa is heel dominant, maar heeft respect voor mij.
Wat dat betreft ben ik dus als opvoeder alvast geslaagd, dacht ik. Tot daar zo´n klein
hummeltje aankwam, met prachtige grote donkere ogen en een lief huppeltje.
We noemen Rosa’s dochter Evita.
Ik heb Rosa en Evita
ontzettend gemist
tijdens mijn week
vakantie in het bui-
tenland. De foto´s
die ik van huis had
meegenomen
zijn
helemaal gebleekt
van al het bekijken
in de zon, met bruine
vlekken van het zand
en de chocopasta.
Helaas kon ik op reis
geen email checken,
anders had ik ook
nog kunnen staren
naar de doorgestuur-
de digitale foto van
Evita met haar twee
wachters. Want wat
bleek? De witte ruin
en stalgenoot Konan
mocht ineens ook
oppassen terwijl ma-
dame junior lekker
ging liggen zonnen.
Mijn hart maakt een
sprongetje van blijdschap als ik –weer
thuis- zie hoe gezond de beide dames
in de wei lopen. Rosa lekker met Konan
aan het grazen, Evita met alle beentjes
van de grond, lekker aan het ravot-
ten. Maar wat een reus is ze ineens, ze
lijkt in tien dagen wel tien centimeter
gegroeid. Enorme bilspieren heeft ze
ook, een echte krachtpatser. Is dat nou
t kleine scharminkeltje? Is dat nou Inie
minie? Gelukkig laat ze zich nog net zo
graag op haar kontje kriebelen als voor
m´n vakantie. Ik vrees dat ik dat al wel
verkeerd heb aangeleerd: normale paar-
den komen met hun hoofd naar je toe,
Evita draait zich het liefst om: kriebel
me maar, op mijn billen graag! Maar dat
vind ik niet erg, en na een paar kriebels
kan ik haar ook bij haar halster pakken
en meenemen voor een poetsbeurt.
Keurig blijft ze naast haar moeder aan
de paal staan. Ze protesteert slechts
licht door aan het touw te knabbelen,
verder vindt ze vaststaan wel prima.
Dat ze zichzelf tussen haar moeder en
mij wringt voor een haal met de zach-
te borstel was ik al wel gewend, maar
Tjitske Ypma (1979) is journalist en liefhebber van boerderijdieren.
Ze is vaak te vinden bij haar paard Rosa op de (hobby)boerderij van haar ouders.